Live, Laugh, Love

......................

ရက္စြဲ - တစ္ (30.11.2005)

ဘုရားေက်ာင္းေရွ႕ ျမက္ခင္းျပင္မွာ

ေတးသံေတြ ၀ိုင္းဖြဲ႕

မီးပံုေလးက တဟုန္းဟုန္း ၀ံ့စား

မင္းမ်က္၀န္း တစ္လဲ့တည္းနဲ႕ 

ငါ . . သံစဥ္ တစ္ခု ေကာက္ရခဲ့တယ္ ။ ။

မီးပံုေလး ငိုက္ျမည္းခ်ိန္မွာ

ငါတိို႕လည္း သံလမ္းနဲ႕ အၿပိဳင္ 

တိတ္ဆိတ္ျခင္းေတြအေပၚ ေလွ်ာက္သြားေနခဲ့ . .

ဒါေပမယ့္ . .

သံစဥ္တစ္ခု က ငါတို႕ၾကား

ႏွစ္ကို္ယ္ၾကားေလး ျမည္လြခဲ့

အဲဒီညမွာ 

ႏႈတ္ဆက္ျခင္း သေကၤတကို 

မင္း နဖူးေလး ေႏြး ရံုမွ်

ဖန္တီးခဲ့တယ္ေလ ။ ။ ။


မွ.......ထိ (apr -oct 2006)

ငါတို႔ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း

ငါတစ္ေယာက္တည္း

ငါ့ကိုယ္ငါပါ ေပ်ာက္ရွခဲ့

အေမွာင္ထဲမွာ မည္းမည္း ျမင္ရာ 

ငါ . . . ခင္တြယ္ခဲ့တယ္ ။ ။


(2006 oct 11 )

င့ါရင္ကိုဖြင့္လို႔ 

ငါ့ခံစားမႈကို မင္းဖတ္ျပခဲ့တယ္

ႏွလံုးသားက သူ႕ကိုယ္သူ နယ္ခ်ဲ႕လို႔

မင္းကို ဆက္သ . .

လြမ္းေလာက္မယ့္ရက္ေတြ 

ေမြးဖြားဖို႔ေပါ့ ။ ။


(2006 dec)

ေကာက္သစ္စားပြဲ

ေထာင္ကာပြဲ

ခရစၥမတ္ပြဲ ေတာ္ေတြ တစ္ေလွ်ာက္

ငါတို႔ ႏွင္းမႈန္ေတြ ေကာက္စား

ႏွင္းထဲထိုင္လို႔

နွင္းက်ေနတာကို အႀကိမ္မ်ားစြာ

ေမ့ေနခဲ့ၾကေပါ့ ။ ။


2007 Jan 21

အကာလ ညပါပဲ

အေမွာင္စရိုက္နဲ႕ ငိုက္ျမည္းေနတယ္

အဲဒီညမွာ

ႏွင္းေတြက ငါ့တို႔ေႏြးေထြးမႈကို

စိန္ေခၚခဲ့တယ္ . . .

အဲဒီညမွာ

ႏွင္းဆီပြင့္ဖတ္ေတြ ျပန္႔က်ဲမေနဘူး ။

မိုးသားေတြမိႈင္း လွ်ပ္စီးေတြ ရိုင္းမေနဘူး ။

အိပ္ယာခင္းေတြ တြန္႕ေက်မသြားဘူး ။

ပန္းပြင့္ အေပၚ လိပ္ျပာလာမနားဘူး ။

သစ္ကိုင္းေပၚမွာ ငွက္ႏွစ္ေကာင္ ပူးမေနခဲံ့ဘူး ။

ဘာဆိုဘာမွ ျဖစ္မသြားဘူး ။
(ဗီဒီယို ထဲကလို)

ခဏေလး . . ၾကယ္ေၾကြရာေနာက္ 

လိုက္ေမ်ာမိခဲ့ၾကတာ . .

ဒါဟာ . . .ငါတို႔ရဲ႕

ႏွင္းခါးေတြ အေပၚ ေအာင္ျမင္မႈတဲ့လား ။

ဒီိလိုနဲ႔

အခါအခြင့္မ်ားစြာ

နမၼတီး၊ မိုးေကာင္း၊ ျမစ္ႀကီးနား

ငါတို႕အတြက္ သာယာခဲ့တယ္ ။

ေနသာလိုက္ မိုးရြာလိုက္

လသာလိုက္ ညမပါလိုက္

အလိုက္သင့္ ေမ်ာလို႔

အိပ္မက္ကမ္း ကပ္ႏိုင္ဖို႔

ငါတို႕ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကေပါ့ ။ ။

2008 Dec 4

ေကာင္းကင္က 

သူ႕ရင္ကိုဖြင့္ခ် . 

ႏွင္းေငြ႕ေတြက ေလာကကို . 

ဖြဲ႕သီရစ္ဆိုင္း .. 

အခ်ိန္က သက္ႀကီးေခါင္းခ် 

.
ငါတို႔လည္း ဆိုင္ကယ္တစ္စီးနဲ႕ 

.
ႏွင္းစို လမ္းမထက္မွာ

ဆိုင္ကယ္လို ေပါက္ကြဲအားနဲ႕

ပူေလာင္ရင္း ႏွင္းေတြ ရႊဲစိုေနတယ္ ။

ဒီည . . ငါ့ ခါးေပၚက လက္ဖ၀ါးက

နက္ျဖန္ ႏႈတ္ဆက္ေတာ့မယ္ ႀကိဳသိေနလို႕

င့ါရင္ဟာ ႏွင္းထဲ တ ျဖစ္ျဖစ္ ျမည္ေနတယ္ ။

စကားသံေတြ ေအးစက္ၿငိမ္သက္ 

၁၂၅ ေကာင္ေလး မေမာခင္

မင္းကို အိမ္ျပန္ပို႕ခဲ့ေပါ့ ။

2008 Dec 16

အိပ္မက္ ထက္ပိုင္းက်ိဳး ပါတယ္ ။

ဇာတ္လဲ သိမ္းသြားေရာေပါ့ ။

ပန္းခ်ီ

ည 

သူ႔အေမွာင္နဲ႕သူ

နက္လဲ့လဲ့ ေတာက္ပ ေနတယ္ ။

အလြမ္း

သူ႕ေလာင္ကၽြမ္းျခင္းနဲ႕သူ

(ငါ့ကို) ညွင္းသြဲ႕သြဲ႕ ျပာရီေနတယ္ ။

ငါ

ကိုယ့္အလြမ္းနဲ႕ကိုယ္

တိုးသဲ့သဲ့ လိႈက္စားေနတယ္ ။

အရက္

သူ႔ ေရခ်ိန္နဲ႕သူ

တစ္စက္စက္ ယစ္ထံုေနတယ္ ။

ည ငါ အလြမ္း အရက္

ေပါင္းစပ္တဲ့အခါ

အရာရာ ေ၀၀ိုးတ၀ါးနဲ႕

ခ်ဳပ္ၿငိမ္း လြင့္စင္လို႕

လြတ္လပ္ျခင္းက စိတ္ကိုေဆာင္ယူ

မင္းေျခရင္း ၊ မင္းသတင္း

မင္းအနမ္း

မင္းမ်က္လံုး ၊ မင္းအၿပံဳး

ေနာက္ဆံုး . . . .

မင္းႏႈတ္ခမ္း ေလးကိုင္းက

ရင္ေၿခြတဲ့ စကားလံုးေတြၾကားအေရာက္

ရီေ၀မူးေနာက္ ရူးမေလာက္ပါပဲ ။

လြတ္ေျမာက္ခြင့္ တစ္ရံတစ္ခါေတာ့

မင္းခ်န္ထားသင့္ပါတယ္ ခ်စ္သူရယ္ ။ ။ ။

သတိတရ သူငယ္ခ်င္း

ျဖဴလြလြ ၀တ္ရံုဆင္ယင္ထားတဲ့

ရင္းႏွီးမႈက ငါတို႔ၾကား

ခင္မင္မႈေတြ ျဖန္႔ခင္းေပးခဲ့တယ္ ။ ။

အမွတ္တမဲ့မွ အမွတ္အသားျဖစ္သြားတဲ့

စကားလံုးေတြ

အမူအရာေတြ

ဆိုပါစို႔ ေရာက္ခဲ့တဲ့ ဌာေနေတြ

အမွတ္တရ အျဖစ္ သတိရေနခဲ့ပါတယ္။

ဗန္းေမာ္သူ (၀ါ) ခင္ရတဲ့သူငယ္ခ်င္းေရ . . .

ရိုးသားျခင္းနဲ႕ေတာက္ပခဲ့တဲ့

ငါတို႔ ခင္မင္မႈမွတ္တိုင္ေတြမွာ

သတိရျခင္းေတြ မၾကာခဏ

ရပ္နားေနၾကေပါ့ ။ ။

အဲဒီလိုပဲ

ဘယ္ခါ မေပ်ာက္ပ်က္မယ့္

ရုပ္ၾကြင္းေတြ ကြယ့္ ။ ။

ဒါေပမယ့္

ရိုးသားျခင္းကို မရိုးသားစြာနဲ႕

ရိုးသားခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနရတာ

ပင္ပန္းလွတယ္ သူငယ္ခ်င္းရယ္ ။ ။ ။